Nie oceniaj!

Ból brzucha tak silny, że już nie wiesz czy leżeć, siedzieć czy stać. Leki nie działają, termofor nic nie daje, a każdy ruch sprawia, ze ból rozrywa cię od środka. W toalecie widzisz dużo krwi, skrzepów, ropy. wstanie z łóżka sprawia ci trudność. Nie wspominając o tych morderczych maratonach z pokoju do ubikacji, boli cię każdy palec, każda kosteczka. Nie możesz jeść, pić, spać. 

Zanim leki zaczną działać, trzeba trochę poczekać. 

Obok wozisz za sobą stojak z kroplówkami. Nie masz siły ubrać się w nic innego jak dresy.

Trzeba tak pokazywać się na co dzień? W piżamie, z kroplówką, a może w koszulce z odkrytym brzuchem na którym masz blizny? Bez makijażu, z cieniami pod oczami, nieuczesana... 

Może wtedy tak naprawdę uwierzycie, że jestem chora... Chociaż znajdą się też tacy, co powiedzą, że o siebie nie dbam i dlatego tak wyglądam. 

W szpitalu to leżę sobie z nudów. Do lekarzy chodzę dlatego, że nie mam znajomych. Te blizny na rękach, to od wstrzykiwania narkotyków. Na operację poszłam przez pomyłkę. A wszystkie te leki, które biorę to dlatego, że symuluję! Brzuch to boli mnie ze stresu. Jak wytłumaczysz krew, gorączki...Po co, przecież tego nie widać?

Klaudia, robisz z igły widły!

Wstrząs anafilaktyczny sobie wymyśliłam, żeby było trochę grozy. Panu ordynatorowi tak nudziło się na dyżurze, że prawie całą noc nie miał co robić, dlatego siedział przy mnie i obserwował czy się nie pogarszam. Wymyśliłam sobie też, że się duszę, a żeby zwiększyć ciśnienie i puls to się nałykałam prochów! 

Po domu chodzę z przypiętą do żołądka kroplówką, żeby zwrócić na siebie uwagę i wzbudzić litość. Jestem leniem, bo cały dzień leżę i śpię. Nikt nie pomyśli, że mam anemię i źle się czuję. Nie chcę jeść niektórych rzeczy, bo ubzdurałam sobie, że będę się odchudzać. 

Tworzą swoją prawdę. Nie słuchają, nawet nie próbują zrozumieć. Nie widzą tego, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Nie widzieli zdjęć z kolonoskopii, nie widzieli jak wymiotuję zwijając się z bólu, nie widzieli jak rozgrywa się dramat, kiedy w ubikacji jest tylko krew. Nie widzieli jak płaczę, jak prawie umieram po wstrząsie, w jakim stanie budzę się po operacji. 

Przecież najłatwiej powiedzieć, że udaje! Udaje, bo mi tak wygodnie. Udaję, bo jako chora mam więcej przywilejów i więcej mi wolno. Udaję, bo chcę zająć miejsce w tramwaju. Udaję, by móc się wykręcić chorobą. 

Nic ci nie jest! Dobrze wyglądasz. Po co ci to żywienie?
Dzięki temu, że mam żywienie - dobrze wyglądam :) 

Nawet nie wiesz ile bym dała, żeby normalnie pójść na studia, do pracy. Żeby przychodnie odwiedzać tylko z przeziębieniem. Żeby nie wiedzieć, gdzie w najbliższej okolicy jest toaleta. 

Pisałam już o tym ile wysiłku wkładam w to, by wyglądać normalnie. Makijaż, by zatrzeć ślady bólu i łez. Ubranie, by ukryć blizny. Przyklejony uśmiech, by tu naprawdę udawać, że wszystko w porządku. 

Myślisz, że symuluję. A ja każdego dnia walczę o to, by wreszcie było normalnie. 

Nie oceniaj tak łatwo! Nie warto...