Przejdź do głównej zawartości

Pieniądze to nie wszystko?

Mówią, że pieniądze to nie wszystko. Nie można za nie kupić zdrowia, miłości, rodziny. Nie zgodzę się do końca. Będąc chorym, za pieniądze można zapewnić sobie najbardziej komfortową opiekę. Będąc samotnym, można zapewnić sobie rozrywkę a nawet towarzystwo. Powiecie, że to wszystko będzie ''sztuczne''. No ale nie wszystkim w życiu wszystko idzie jak z płatka. I bez pieniędzy teraz nic nie jest ważne. Coraz bardziej zaczyna się to rozumieć, kiedy jest się coraz bardziej chorym i coraz bardziej samotnym. 

Chorowanie kosztuje bardzo dużo. Kosztują dojazdy do lekarza, szpitala, na badania. Kosztują prywatne wizyty lekarskie, bez których często ''ani rusz''. Kosztują leki, opatrunki, a wreszcie jedzenie - to lepszej jakości jedzenie jest dużo droższe.

I tutaj pojawiają się problemy. Każdy z nas zachorował w różnym momencie życia. Chorują dzieci, nastolatkowie, młodzi i starsi dorośli, babcie i dziadkowie. Wszyscy w różnej sytuacji życiowej i finansowej. Jednak chyba każdy ma taki sam problem - skąd brać pieniądze na to całe chorowanie? 

Jeśli dobrze zarabiasz (Ty lub Twoi Rodzice) to raczej nie powinno być problemu innego niż taki - ''gdybyś nie był/a chory/a to moglibyśmy za to kupić coś innego'' - tak, tak - takie zdania też czasem słyszą niektórzy chorzy, którym pomagają rodzice. Według mnie największy problem mają właśnie młodzi dorośli i starsi ludzie na rencie lub emeryturze. Ci młodzi raczej nie mogą pracować, bo jeszcze się uczą, a Ci starsi już nie dają rady pracować i sobie dorobić. Pamiętaj, że w grę wchodzi ciężka choroba jelit, wycieczki do toalety i wszystkie inne przykre objawy. Nie jest tak łatwo powiedzieć - ''mógłbyś sobie dorobić''. Raz - nie zawsze jest gdzie, dwa - nie zawsze daje się radę ze względu na stan zdrowia. 

Jak byłam młodsza to całą pomoc, które oferowało mi państwo, brzydko mówiąc - olałam, traktowałam jako upokorzenie. Słowo ''renta'' czy ''zasiłek'' powodowało u mnie napad złości. Skończyłam magiczne 18 lat i fajnie byłoby mieć swoje pieniądze, odciążyć rodziców. Zaczęłam być coraz bardziej świadoma ile wszystko, co związane z moim chorowaniem kosztuje. Przekonałam się do wyrobienia orzeczenia o niepełnosprawności i złożenia papierów o rentę. Przekonałam się co do tego, by korzystać z tego by było mi łatwiej, bo po prostu mi się to należy. Chorobę dostałam od losu przez jakiegoś cholernego pecha na życiowej loterii. Niech ten los da mi coś w zamian. 

Czasem trzeba nauczyć się prosić. Nie lubię słowa ''żebrać''. Jest jakieś takie brzydkie i źle się kojarzy. Sytuacja będzie nas wiele razy w życiu zmuszać, by prosić kogoś o pomoc, także tą finansową. To nie jest łatwe. Ale niestety czasem nie ma wyjścia i już. Trzeba sobie jakoś radzić i wstyd po prostu schować do kieszeni. 


Komentarze

  1. Oczywiście, że gdy w grę wchodzi zdrowie, pieniądze nie są wszystkim - ale mogą dać bardzo wiele. Niektóre terapie, zabiegi i leki są potwornie drogie i na ich refundację czekać możemy nawet latami, z tego względu posiadanie odpowiedniej kwoty na własnym koncie może nam w pewnym sensie uratować życie. Także tutaj możesz uzyskać finansowe wsparcie.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak skutecznie odstraszyć od siebie ludzi?

To już nie pierwszy raz... Myślałam na początku, że chodzi o to, że jestem chora. To na chorobę zganiałam winę za to, że odstraszam od siebie ludzi. Ale może to ze mną jest coś nie tak?

Z dnia na dzień ktoś urywa ze mną kontakt. Często bez słowa wyjaśnienia. Tyle razy w życiu mi się to zdarzyło, że już chyba przestałam liczyć. Ostatnio tak się zastanawiałam, i jeszcze przed diagnozą miałam takie sytuacje. 
Jestem świadoma tego, że jestem dość specyficzną osobą i bardzo podziwiam tych, którzy mimo to dalej utrzymują ze mną kontakt. 

Zdarza mi się nie odebrać telefonu, nie odpisać na wiadomość, nie odzywać się przez parę dni, odmówić spotkania. Nie zawsze jest to spowodowane szalejącymi flakami. Czasem po prostu chcę być sama. Ale nie jestem do końca przekonana czy to wystarczający powód, by się ode mnie odwrócić. 

Od zawsze byłam cicha, spokojna, nieśmiała, wycofana. Miałam jakieś swoje malutkie grono znajomych z którymi czułam się dobrze. Wiedziałam, że mogę na nich liczyć. W szkole nie b…

Stomia to nie wyrok! - historia Pawła

Mam na imię Paweł. Choruję na chorobę Leśniowskiego - Crohna. Ostateczne rozpoznanie nastąpiło w 2011 roku, choć pierwsze symptomy miały miejsce w 2002 roku. W  2011 roku nastąpiło pierwsze i jak do tej pory ostatnie zaostrzenie. W jego wyniku wyłoniono mi dwie stomie. Rok później jedną z nich usunięto .
Moje zainteresowania to piłka nożna, podatki i medycyna. Ta ostatnia z racji tego, że z powodu choroby chcę wiedzieć czego mogę spodziewać się ze strony lekarzy, przebiegu choroby i leczenia.


Jak długo wracałeś do formy po operacji wyłonienia stomii?

Zacznijmy od tego, że w trakcie zaostrzenia choroby miałem cztery zabiegi operacyjne. Po ostatnim największym problemem nie była stomia, lecz cewnik i wręcz wyniszczenie organizmu. To drugie zostało zlikwidowane dzięki żywieniu pozajelitowemu. Z powodu podejrzenia przetoki pęcherzowej zostałem wypuszczony do domu z cewnikiem. To bardzo utrudniało mi wykonywanie codziennych czynności, a w dodatku był to okres świąteczno - noworoczny. Po dwó…

Kiedy Crohn jest z kobietą

Dzisiaj mój wpis będzie bardziej kobiecy. Bo wiecie, że nam, kobietom, wcale nie jest łatwo :)
Choroba bardzo dużo zmienia w naszym życiu, wyglądzie i organizmie. Toczący się stan zapalny źle oddziałuje na inne organy. Kolejne operacje zostawiają ślady. Leki zmieniają nasz wygląd. A jelita sąsiadują z kobiecymi narządami bardzo blisko.

Samoocena spada już w momencie, kiedy dowiadujemy się o chorobie. Zaczynamy myśleć jak to dalej będzie. Istnieje w społeczeństwie takie przekonanie, że kobiety nie pierdzą 😄 A tu nagle się okazuje, że jest jakaś biegunka, przelewania i bulgotania w brzuchu, odbijania, wzdęcia i gazy. Przecież to takie wstydliwe. Nie wspomnę już o dziewczynach i kobietach, które nie są w związku i szukają miłości swojego życia. Z takimi objawami z przewodu pokarmowego już mamy utrudniony start. Tym wszystkim zaczynamy się martwić, przejmować, przeżywać. Po jakimś czasie jednak się przyzwyczajamy. Jest łatwiej, jeśli chociaż w małym stopniu się to zaakceptuje.

Zmienia się w…