Zwrot akcji

Silne zaostrzenie. W ruch idą kroplówki ze sterydami, antybiotykami, żywienie pozajelitowe, przetaczają krew i żelazo. Po paru dniach zaczyna się poprawiać. Wracają siły i apetyt. Z dnia na dzień jest coraz lepiej. W końcu lekarze decydują, że w ciągu najbliższych dni przygotują wypis. Uwierz, że kiedy leżysz w szpitalu kolejny miesiąc, tak - MIESIĄC, to słowo ''wypis'' brzmi jak wygrana w lotku. Z godziny na godzinę cieszysz się coraz bardziej. Zaczynasz planować co zrobisz, kiedy będziesz w domu. Powoli zapominasz o tym jak było źle. Chwalisz się współlokatorom ze szpitalnej sali, że za niedługo będziesz w domu. I nagle, jak grom z jasnego nieba, Crohn postanawia dowalić Ci ze zdwojoną siłą. Rośnie gorączka, pojawia się krwawienie. Wszystko dzieje się nagle, w ciągu paru godzin. Nic nawet nie zwiastuje tego, że tak nagle się pogorszy. Zamiast w domu - znów leżysz pod kroplówkami a w najbliższych planach jest skalpel. I wszystko lega w gruzach. I ta psychika, którą tak mozolnie zbierasz do kupy rozpada się znów na milimetrowe kawałeczki, których składanie zajmie Ci za każdym razem o wiele więcej czasu niż poprzednio. 

Żyjesz pełnią życia. Zapominasz o chorobie. Cieszysz się remisją. Masz plany, chcesz wyjechać na wakacje, wykupujesz wycieczkę, zapisujesz się do szkoły, na jakiś kurs, zmieniasz pracę, planujesz przeprowadzkę. Jesteś po prostu szczęśliwy. Twoja psychika już dawno nie była w tak dobrej formie. Wszystko wydaje się takie proste i łatwe do zdobycia, kiedy brzuch i głowa są spokojne. Z dnia na dzień, pewnego poranka w toalecie pojawia się krew. Potem już leci. Z godziny na godzinę dochodzą dodatkowe objawy. Za chwilę zamiast na wakacjach lądujesz na SORze. Zamiast szkoły czy kursu studiujesz swoje wyniki badań i zachodzisz w głowę co mogło pójść nie tak - i tak nic nie wymyślisz. Crohn jest cholernie nieprzewidywalny. Zamiast nowej pracy zostajesz bezrobotny,  a  o przeprowadzce możesz pomarzyć. Szczęście ucieka. Przychodzi cała kaskada nieszczęść. A miało być tak pięknie... 

Czy da się spokojnie żyć, kiedy ciągle pojawiają się takie mocne zwroty akcji w scenariuszu naszego życia? Czy da się żyć tak, by nawet jak jest dobrze gdzieś z tyłu głowy nie myśleć ciągle o tym kiedy i jak mocno Crohn nam dowali? Czy można oduczyć się planowania? 

To wszystko nie jest takie łatwe. Budujemy nasze życie od początku przez wiele, wiele razy w ciągu naszej nieprzyjemnej przygody z chorymi jelitami. Przynajmniej nie jest nudno :p Trzeba tylko ciągle brać nowe pomysły na to, co jeszcze ciekawego zrobię w tym lepszym czasie. Trzeba nauczyć się wyrzucać z głowy złe myśli. Trzeba być przygotowanym na to, że nie zawsze jest tak jak chcemy. Trzeba po prostu zajebiście dużo nad sobą pracować.